De N2 van Chaves naar Faro deel 2

Dinsdag 20 mei vertrokken we rond 10:45 uur en onze eerste stop was bij het Geografisch Middelpunt van Portugal in Vila Rei  

 
stempeltje gehaald en broodje gegeten. 

Volgende stop was een camping ook weer aan een stuwmeer.

Nu in Montargil op Camping Orbitur. Prachtige plek. We stond aan het water dus niets mis mee. Alleen voor de vaat moest je naar de andere kant van de camping. We zijn daar een nacht extra gebleven om de was te doen en de camper weer eens uit te soppen. Achter onze plek is een vrij groot zwembad en daar komt de jeugd uit de omliggende dorpen met school een dagje zwemmen en recreëren. Hoop herrie maar niet storend voor ons. We wennen ondertussen aan schreeuwende baby’s en kinderen of opgroeiende pubers. We hebben ze ondertussen in alle maten en soorten gehad. 
Op donderdag 22 mei zijn we uiteraard via de N2

naar camping Markadia gereden. Een boscamping en weer aan een stuwmeer.
Daar hebben ze er er trouwens genoeg van in Portugal.

Voordat we daar waren hadden we in het plaatsje Torrao een verkeersinfarct. In een straatje waar alleen een camper doorheen kon kwam ons een 10 tonner vrachtwagen tegemoet. Goede raad is duur. Voor ons reed een busje van de Bomberos en die waren hier ook niet blij mee. Een piepklein straatje aan de rechterkant gaf de oplossing. Eerst de Bombeiros er achteruit in en toen wij er vooruit in en achter ons kwam nog een personenauto. Ik ben uitgestapt en heb de vrachtwagen verder geloodst en zo konden eerst de personenauto en toen Jan achteruit het straatje uit. Het gebouw op het hoekje had al menige aanvaring gehad met het vrachtverkeer zo te zien. De Bomberos waren nog niet de straat ingedraaid of in de verte stonden twee campers te wachten om er doorheen te kunnen. Ik heb de 2 campers achteruit geloodst en verderop weer een straatje ingepraat. De Bombeiros waren mij dankbaar maar hadden misschien dit ook zelf kunnen doen. Niet gedraald en gauw ingestapt en weggereden. Een van de achteruitgestuurde campers waren Belgen en die waren gekeerd en reden achter ons aan. Zo van: jullie weten vast de weg. Maar toen wij afsloegen voor de camping moesten ze het zelf doen en gingen rechtdoor. 
Vrijdag 23 mei gingen we voor het laatste stuk. Naar Faro. Redelijk goede weg maar wat blijkt de laatste tweehonderd meter waren ze de weg aan het openbreken en moesten we omrijden. Weg iconische blik van het einde der N2. Toch omgereden en na wat gemorrel een paar foto’s van het eindpunt genomen en het stempeltje geloven we wel.

Maar wat een gekkenhuis is dat Faro. Gauw wegwezen. Het werd steeds warmer en wij een camping uitgezocht in Tavira. Helaas vol. Toen verder naar Parque  Campismo Ria Formosa in Cabana Tavira.

Zaterdag hebben we een stukje gefietst maar alles is hier van die kinderkopjes als bestrating. Wij hadden ook nog wel wat kinderkopjes mee kunnen nemen om met een slag op hun hoofd een mooi straatje te plaveien. Maar ach dat valt geloof ik onder kindermishandeling. Zondag een poging gedaan om mijn haar te verven maar dat is niet geworden wat de bedoeling was. Ik ben nu lichtelijk oranje gekleurd.

.
Kunnen ze meteen zien waar ik vandaan kom. De jongens thuis stuurden al GIFJES van Bassie en Adriaan.  Ik laat het voor wat het is. Ze kennen me hier toch niet. 
 

Morgen (maandag) gaan we weer verder. Of we nog een camping aan de grens aandoen en dan met de veerpont over naar een Spaans stadje weten we nog niet. 

Dit was het weer en dus de groetjes van ons